İnsan neyden çok bahsediyorsa bu onun eksik yanıdır.

Sevgili blog,

Farkettim de bazen arkadaşlarımla konuşuyorken birkaç konuya sabitlenip kalıyorum. Konunun değişmesini istemediğim gibi arkadaşlarımın da aynı konu üzerinde benim kadar çok ve hevesli konuşmasını istiyorum. Sözlerim yerinde sayıyor, ağzımdan tek kelimelik değişik söz çıkmıyor. Haliyle sıkıcı bir hal alıyorum, kendi konuştuğum şeylerden sıkılıyorum. Bir an önce cümlelerimi bağlasam da gitsem diyorum. Ben neden bu kadar çok aynı konudan bahsediyorum, neden?

Çünkü bir insan neyden çok bahsediyorsa bu onun eksik yanıdır. Sahip olmak istediği fakat büyük ölçüde mümkün olmayan eksikliklerdir bunlar. Çok bahsedince öyle olduğuna inanır inandıkça kendini tamamlanmış sanır. Sandıkça hayal dünyasında kaybolur sözleri, masal kokar neşesi yaz yağmuru gibidir. Ani ve kısa.

Zaman zaman yapmadık mı? Kendimizi kandırmadık mı? Eğer kendiyle barışık ya da her istediğnizi elde etmiş biriyseniz tabii ki de gerek kalmamıştır.

Ama onu özlediğinizde yanındaymış gibi konuşmadınız mı? Ama herkese aman unuttum bile dediniz.

‘”Ben kimsenin kötülüğü düşünmem ve –‘” derken bile vicdanınız lafınızı ağzınıza tıkmadı mı? Yalanlarınıza kendiniz inanmadınız değil mi?

Ve bir gün gerçekler boğazınıza düğümlendiğinde yalanlarınıza ağlamadınız mı? Hepimiz yaptık ve yapacağız bizden sonrakiler de yapacak. Çünkü insanız insan kalmaya çalışıyorsak hele, o vicdanın kulak tırmalayan sesini hiç bir zaman susturamayacağız.

Leave a reply:

Your email address will not be published.